* ( 1169 - وفات شيخ عبد اللّه حكيم يمنى ) * وى فرزند حمزة بن هادى بن يحيى بن محمد قاضى دوار صنعانى ، و از اهل علم و ادب و شعر و طب بوده و مخصوصا در علوم فلك و نجوم و حساب و حكمت و رياضيات عاليه تبرزى تمام داشته و استخراج احكام مىنموده و كتب بسيارى در طب و حساب به خط خويش نوشته و خود نيز چندين كتاب بنظم و نثر تأليف فرموده : اول كتاب « بلغة المقتات » در علم اوقات . دويم كتاب « معدن الجواهر » در اخراج ضمائر در حدود دو جزء . سيم كتاب « المهدويه » كه آن منظومه‌ئى است در ملحمه در وقايعى كه در همهء شهرها رخ مىدهد ، در حدود دويست بيت بنام امام مهدى عبد اللّه بن احمد متوكل كه در آخر آن در اظهار عدم اعتقاد خود بتأثير نجوم چنين فرموده : و سميتها بالمهدوية كونها * برسم امام العصر دام له العلاء مع العلم و الاقرار للّه وحده * بعلم علوم الغيب علما مفصلا و لكنه ظن و علم بحدسنا * يدل على المظنون ظنا مخيلا و ان اعتقادى أن ربى قادر * على فعل ما يختار ان شا و ان بلا و هم اين دو شعر از اوست كه در توريت بنام و لقب خود گفته : و مذ أشرقت بالعلم كالشمس أنوارى * صعدت على الافلاك ( قاض . كذا ) و ( دوارى ) ولى قلم فى العلم جل صفاته * يدل على ما كان من حكمة البارى و او در اين سال در صنعاء - چنان‌كه در « معجم ادباء الاطباء 1 : 222 » فرموده - وفات كرد .